ใบสั่งงานซ่อม

4.2 + 3.8 + 3.5 + 7.1 = 18.6 ชั่วโมง ✓ · 22.6 + 20.4 + 18.8 + 38.2 = 100.0% ✓ · เวลารอรวม 4.2 + 3.8 + 3.5 = 11.5 ชั่วโมง = 61.8% ✓

การตั้งเป้าลดเวลาเฉลี่ยจาก 18.6 เหลือ 12 ชั่วโมงโดยไม่แยกว่าลดช่วงไหน เป็นการตั้งเป้าที่อันตราย — เพราะช่วงที่บีบง่ายที่สุดคือช่วงซ่อมจริง 7.1 ชั่วโมง ซึ่งเป็นช่วงเดียวที่ไม่ควรบีบ การเร่งช่างให้ซ่อมเร็วขึ้นทำให้งานไม่เรียบร้อยและเครื่องเสียซ้ำ · เวลาที่ควรลดคือ 11.5 ชั่วโมงที่เป็นการรอ ซึ่งลดได้ 3 ทางและไม่มีทางไหนเป็นเรื่องของช่าง คือจ่ายงานให้เร็วขึ้น มีกำลังคนพอ และมีอะไหล่พร้อม · เวลารออะไหล่ 3.5 ชั่วโมงต่อใบยังสอดคล้องกับเวลาเครื่องหยุดเพราะรออะไหล่ 2.1 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ในหน้า 169 ซึ่งเป็นเรื่องเดียวกันมองจากคนละมุม

1,522 + 618 + 154 + 100 + 92 = 2,486 ใบ ✓ · 61.2 + 24.9 + 6.2 + 4.0 + 3.7 = 100.0% ✓

งานที่มาจากการแจ้งของฝ่ายผลิต 618 ใบคือ 24.9% และเป็นงานที่เกิดขึ้นหลังจากมีอาการแล้ว — ยิ่งสัดส่วนนี้สูง ยิ่งแปลว่าระบบยังตั้งรับ · แต่จำนวนใบสั่งงานไม่ได้สะท้อนต้นทุน เพราะงานตามแผน 1,522 ใบส่วนใหญ่เป็นงานเล็กใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง ขณะที่งานจากการแจ้ง 618 ใบมักเป็นงานใหญ่ · เมื่อคิดเป็นเงิน งานจากการแจ้งกินงบ ฿28.60M คิดเป็น 45.8% ตรงกับสัดส่วนการซ่อมเมื่อเสียในหน้า 169 ซึ่งเป็นตัวเลขที่ควรใช้แทนการนับใบ

486 + 28 + 62 + 148 + 34 = 758 ใบ = 30.5% ของใบสั่งงานทั้งหมด

งาน 758 ใบคิดเป็นเกือบหนึ่งในสามของใบสั่งงานทั้งหมดที่ต้องมีขั้นตอนความปลอดภัยก่อนเริ่มงาน — การตัดแยกพลังงานและล็อกป้ายเตือนเป็นข้อกำหนดตามกฎกระทรวงที่ออกตามพระราชบัญญัติความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน พ.ศ. 2554 และเป็นมาตรการที่ป้องกันการเสียชีวิตจากการที่เครื่องเดินขึ้นมาระหว่างซ่อม · กุญแจล็อกต้องเป็นของช่างผู้ทำงานเอง และมีเพียงคนนั้นที่ปลดได้ ไม่ใช่กุญแจกลางที่หัวหน้าถือ · ระบบจึงไม่ให้เปิดใบสั่งงานกลุ่มนี้โดยไม่มีการยืนยันจากผู้อนุญาตที่ระบุไว้ และไม่ให้ปิดงานโดยไม่มีการยืนยันว่าปลดล็อกครบทุกจุดแล้ว เพราะการลืมปลดล็อกทำให้เครื่องเดินไม่ได้ และการปลดล็อกก่อนคนออกจากพื้นที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุร้ายแรง