ทะเบียนเครื่องจักร

14 + 28 + 8 + 12 + 24 = 86 รายการ ✓ · หมดอายุ 2 + 3 + 0 + 1 + 0 = 6 เครื่อง ✓ · ผลตรวจยังไม่หมดอายุ 80 + หมดอายุ 6 = 86 ✓

เครื่องจักร 6 เครื่องที่ผลตรวจหมดอายุแล้วแต่ยังเดินอยู่เป็นเรื่องที่ต้องหยุดใช้ทันที ไม่ใช่รอรอบตรวจถัดไป — เครื่องจักร ปั้นจั่น และหม้อน้ำอยู่ภายใต้กฎกระทรวงที่ออกตามพระราชบัญญัติความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน พ.ศ. 2554 ซึ่งกำหนดให้ตรวจสอบตามรอบและให้วิศวกรที่ได้รับใบอนุญาตรับรองผล · พนักงานตรวจความปลอดภัยมีอำนาจสั่งให้หยุดใช้เครื่องจักรที่ไม่มีผลตรวจที่ยังไม่หมดอายุได้ · และถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับเครื่องที่ผลตรวจหมดอายุ ผลจะหนักกว่าค่าปรับมาก เพราะกระทบทั้งความรับผิดของนายจ้างต่อลูกจ้างที่บาดเจ็บ และมักเป็นเหตุให้บริษัทประกันปฏิเสธการจ่ายค่าสินไหม · หม้อไอน้ำยังต้องมีผู้ควบคุมที่ผ่านการอบรมและขึ้นทะเบียนประจำอยู่ด้วย ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับการตรวจสภาพเครื่อง

86 + 284 + 1,472 = 1,842 รายการ ✓ · 24.60 + 21.80 + 16.00 = ฿62.40M ✓ ตรงกับค่าบำรุงรักษารวม

เครื่องวิกฤต 86 เครื่องคิดเป็นเพียง 4.7% ของจำนวน แต่ใช้งบดูแล 39.4% ของทั้งหมด ซึ่งเป็นสัดส่วนที่ถูกต้อง เพราะเป็นเครื่องที่เสียแล้วสายผลิตหยุดทันที · แต่ต้องระวังว่า “วิกฤต” ในตารางนี้หมายถึงวิกฤตต่อการผลิต ซึ่งไม่ใช่กลุ่มเดียวกับ 86 เครื่องที่กฎหมายบังคับให้ตรวจ แม้จำนวนจะบังเอิญเท่ากัน · เครื่องที่กฎหมายบังคับให้ตรวจแต่ไม่วิกฤตต่อการผลิตเป็นกลุ่มที่มักถูกมองข้าม เช่นลิฟต์ เพราะเสียแล้วไม่กระทบยอดผลิต แต่ผลทางกฎหมายเท่ากัน · ระบบจึงจัดลำดับด้วยข้อกำหนดตามกฎหมายก่อน แล้วจึงจัดด้วยความวิกฤตต่อการผลิต

สามรายการที่ผลตรวจหมดอายุล้วนอยู่ในกลุ่มวิกฤต และสองในสามเป็นเครื่องที่มีความเสี่ยงต่อชีวิตโดยตรง คือหม้อไอน้ำและปั้นจั่น · หม้อแปลงไฟฟ้าที่ผลตรวจหมดอายุ 32 วันเป็นรายการที่ค้างนานที่สุด ซึ่งเป็นรูปแบบที่พบบ่อย เพราะระบบไฟฟ้าไม่ได้อยู่ในสายผลิต จึงไม่มีใครทวง · ระบบไม่แสดงชื่อผู้ผลิตหรือผู้จำหน่ายเครื่องจักรในตารางนี้ เพราะเป็นข้อมูลที่ใช้ระบุคู่ค้าได้ และหน้านี้ไม่จำเป็นต้องใช้ ผู้ที่ต้องการดูต้องเข้าผ่านหน้ารายละเอียดเครื่องที่มีการบันทึกการเข้าถึง